Ég á eina góða.
Þetta var á þeim tíma er ég bjó í sollinum í Reykjavík og átti e32 735.
Ég hafði verið að spila á Amsterdam þessa nótt og klukkan var að verða sex þegar ég ræsti út kærustuna mína og fékk hana til að sækja mig.
Ég veit ekki hvort pirraði hana meira, að vera vakin kl sex til að sækja kærastan sinn niður í bæ í 15 gráðu frosti eða það að ég var svo blindfullur að ég rétt komst inní bílinn.
Svo var ekið heim, og viti menn ég steindó áfengisdauða á leiðinni.
Á planinu heima reyndi konan árangurslaust að vekja mig og koma mér inn en allt kom fyrir ekki og endaði sú tilraun með því að hún strunsaði inn og hugsaði með sér að ég hliti að ranka við mér fljótlega og koma mér inn sjálfur.
Tveimur tímum seinna vaknaði ég við það að ég var kominn með fyrstu einkenni ofkælingar, skalf eins og hrísla og var svo hálf þunnur að ég hélt að ég dræpist. Taldi ég þann kostinn vænstan að hafa mig inn áður en ég frysi í hel en þá kom í ljós að kella hafði læst bílnum með mig inní honum og ekkert þýddi að reyna að toga í læsingartakkana. Það virtist vera sem svo að ef að bílnum var læst utanfrá þá komst þú hvorki út né inn.
Nú voru góð ráð dýr.
Ég var með símann minn með mér en var gjörsamlega inneignarlaus og þetta var fyrir tíma þessara sos láns aðgerða hjá símanum.
Ég tók sem sagt á það ráð að hringja í Neyðarlínuna og segja þeim alla sólarsöguna. Þeir gáfu mér samband við lögguna og kallinn sem svaraði þar var mjög skeptískur á þessa sögu mína. Eftir 30 mínútur af fáránlegum spurningum um hvernig mér tókst að koma mér í þessar aðstæður, féllst hann loks á að hringja í kærustuna mína og láta hana opna bílinn fyrir mig en fyrst tók við önnur eins spurningalota hjá henni. Það var því eftir þrjá klukkutíma í 15 stiga frosti á bol og þunnum jakka sem mér var hleypt útúr blessuðum bílnum.
Þetta er eitt það fáránlegasta sem komið hefur fyrir mig í bíl.






