Mér finnst allt í lagi að fara í aðildarviðræður - ég held hinsvegar að málflutningurinn litist á efa á því að það komi eitthvað að gagni út úr þeim. En auðvitað er sjálfsagt að fara í þann prósess.
En þetta með hvernig maður leyfi sér að gaspra um EU... þá fyrir það fyrsta er maður að ljúka master í alþjóðatengslum (EU er auðvitað mjög stór hluti af fræðunum þegar maður stundar þetta nám í Evrópu!) og ég er búin að vinna í kynningu og rannsóknum á regluvirki EU núna í næstum því heilt ár og þekki orðið þokkalega vel til innan ýmissa málefna sambandsins. Gísli er búin að vinna á þessu sviði í miklu lengri tíma og er maðurinn sem ég leita alltaf til þegar ég er strand - hann þekkir stjórnsýsluhlutann mjög vel t.d.
Margir stjórmálamenn heima virðast ekki hafa HUGMYND um hvað þeir eru að tala þegar EU er annarsvegar- eitt gott dæmi um það er einhliða upptaka evru, sem er fræðilega hægt (ef efnahagurinn er hruninn t.d. eða ef einhver annar alþjóðlegur gjaldmiðill var í notkun fyrir - Gísli getur frætt okkur um Kosovo hvað þetta varðar) en praktískt ómögulegt nema með aðild að EU eða samþykki EU.
En Sveinbjörn hittir algjörlega naglann á höfuðið með það að það þarf sko rækilega að kynna EU fyrir Íslendingum og þar er ég til að í að leggja hönd á plóg þó ég sé líklega það sem kallast EU-Sceptic. Sú skoðun takmarkast kannski fyrst og fremst af bakgrunni í alþjóðatengslum og því að margir viljast halda að þjóðir eigi vini. Þjóðir eiga hagsmuni eingöngu og þessvegna er maður vantrúaður á að það sé ókeypis hádegisverður í boði almennt - þetta er bara einfaldur realismi. En líklegast er heilbrigð gagnrýni bara gagnleg í kynningu á EU.
Varðandi að krónan sé ónýt þá er hún auðvitað illa löskuð. En það er ekki krónunni að kenna per se, heldur hagstjórninni t.d. Það má vel vera að það sé ekki hægt að bjarga henni, eða að hún sé ekki nothæf og því nauðsynlegt að fara í EU en við sitjum uppi með krónuna þangað til við uppfyllum evru skilyrðin og það tekur laaaaangan tíma að komast þangað. Það gefur auga leið að krónan verður að braggast til að við komumst í evru, og þá getur hún ekki verið dauð.
Kostirnir við evru eru margir en það fylgja líka gallar eins og þeir að það verður erfitt að hemja neyslu í landinu nema með atvinnuleysi - þetta eru allt kostir sem þarf að vega og meta. Þá má ekki gleyma gríðarlegum vandræðum sem mörg evru löndin glíma við í dag (og þau eru ótengd krónunni!!!) og nægir þar að nefna Ítalíu, Spán, Grikkland, Írland og Austurríki.
